Şokoladlı sufle

Şokolad xəstələri üçün çox asan və dadlı bir resept - sufle!

Məmulatlar:
3 xörək qaşığı duzsuz yağ
2 xörək qaşığı kakao
100 q. tünd şokolad
1/2 çay qaşığı vanil tozu
2 yumurta sarısı
2 yumurta ağı
2 xörək qaşığı şəkər tozu
1 çimdik duz
1/2 çay qaşığı soda

1 standart kasa boyda keramik qab

Hazırlanma qaydası:

• keramik qabı yağlayın, kakao səpin qaba
• şokoladı və yağı bir qabda əridin və qarışdırın (qabı birbaşa qazın üstünə yox, qaynar suyun üzərinə qoyub əritsəniz, o halda şokolad yanmaz və daha rahat olar qarışdırmaq)
• vanil və yumurta sarılarını qatın, qarışdırın

bu arada sobanı yandırın ki, isinsin.

• ayrı bir qabda yumurta ağlarını və şəkər tozunu qarışdırın; soda və duzu əlavə edin
• 2-ci qabdakı qarışığı şokolada qatın və yaxşı-yaxşı qarışdırın.

Nəhayət, unsuz düzəltdiyiniz xəmirinizi keramik qaba töküb isitdiyiniz sobaya qoyun. Bişməyi, hardasa, 25-30 dəqiqə çəkir.

Narxoz böyük məktəbdi..!

Narxozda ikinci kursun yay sessiyasında (13 iyun 2012) imtahanların birinə biraz tez gəlmişdim universitetdə bir işim olduğuna görə. Biraz gözləməli olmuşdum, yaxınlıqda iki oğlan durmuşdu, gəlib gedən hər kəsə repliklər atırdılar, uzaqdan gördüklərini də öz aralarında analiz etməyə çalışırdılar. Birdən oğlanların biri barmağın uzaqdan gələn bir qıza uzadıb dedi ki, o tərbiyəsiz qızdı. Yanındakı soruşdu ki, niyə? O biri dedi ki, çünki həmişə hər kəsin üzünə gülümsəyir.

Belə. Yəni ki, dəxli yoxdu özünü necə aparırsan, hər kəsi qane edə bilmərsən ətrafında. Bəzilərinə gülümsəməyin sənə tərbiyəsiz adı qazandırar, bir başqası üçün sənin gülüşün onun enerji mənbəyi ola bilər. Birisi üçün sənin soyuq xarakterin lovğalıq ola bilər, digəri üçün ağır adam (“çişi-mişi”) sayıla bilərsən. Kiminləsə səbəbli yerə ünsiyyətdən qaçmağın kobudluq görünə bilər amma hər kəs problemi özündə axtaracaq dərrakəyə malik deyil təəssüf ki. Və ən böyük təəssüf də ondadır ki, məhz bu cəmiyyət insanı yalnız 2 yolla tanımağa üstünlük verir:

1) başqalarının dediklərinə inanmaqla

2) ünsiyyətsiz, kənardan “müşahidə aparmaqla”

Koroçe, sözüm ondadır ki, Narxoz böyük həyati məktəbdi..

Bəzən, sadəcə olmur eyni tempdə davam etmək…

Bakıda qalsaydım mən də bu il məzun olacaqdım, magistratura hayında fırlanacaqdım, bakalavrı bitirməyə – böyük ehtimal ki – sevinəcəkdim, şikayət mənbəyi olan Narxozdan, müəllimlərdən, uşaqlardan canımı qutardığıma görə yerə göyə sığmayacaqdım və məzun olacaq hər kəsin süni ağlaşma statusların oxuyub kilo-kilo ət tökəcəkdim. Amma Bakıda qalmadım, məzun olmadım, magistratura havasını atdım, ət-tökənski statuslardan olmasa da narxozdan canımı qutardım və yenidən bakalavra başladım. Bu dəfə qürbət eldə. Bakıda universitetə həvəslə və ya həvəssiz qəbul oldun, fərqi yoxdur, onsuz da orda universitetə qəbul olan hər kəsin bir ortaq şüarı var: universitetə bir girən sevinir bir də bitirən! Mən də öz ilimin qalibləri kimi çox sevinmişdim ki, 605 bal ilə Azərbaycan Dövlət İqtisad Universitetinin Mühasibat Uçotu və Audit ixtisasına qəbul olmuşam. Pfft. Hər şey qəbul olduğum ilin (2010) 15 sentyabrından bəlli oldu – 4 illik haqsız zülm məni gözləyirdi. Ya 4 il ev və universitet arasında yol ölçməliydim ya da özümə “gün ağlamalıydım”. Birinci kursu planlar qurmaqla keçirtdim. İkinci kursda Universitet-Unibank-Ev qədər genişləndirdim marşrutumu. Üçüncü kursun başlağıcında artıq bütün fikirlərim dəyişmişdi – mən narxozda qalmaq istəmirdim daha! Unibankdan çıxmışdım, IELTS imtahanı vermişdim, elə təhsil aldığım universitetdə də könüllü olaraq işə müraciət etmişdim. Könüllü işinə qəbul oldum da, digər bir işə də qəbul oldum sonradan və hətta IELTS balımdan da yararlandım. Nəticədə, universitetdən bilik qazanmasam da, digər fürsətlərdən yararlanıb bilik boşluğunu iş ilə kompensasiya etməyə çalışdım. Üçüncü kursun xülasəsini versəm, deyərdim ki, Azərbaycanda yaşadığım müddətdə yeganə düzgün qərarlar verdiyim, ağılla hərəkət etdiyim il olub. Və onun nəticəsi olaraq, 3 il universitet həyatını heyif etməyimə baxmayaraq hal-hazırda Böyük Britaniyada Nyukastl Universitetində yenidən bakalavr təhsili alıram. Bu pilləyə gəlib çıxmağımda mənə kömək və dəstək olan hər kəsə cani-könüldən təşəkkürlərimi yollayıram. Ən əsası istisnasız bütün müvəffəqiyyətlərimə mənimlə bərabər və hətta məndən çox sevinən valideynlərimə dərin minnətdarlığımı çatdırıram bütün dəstəkləri, inamları, güvənləri, qayğıları, sevgiləri, motivasiyaları və hər zaman yanımda və başımın üstündə durduqları üçün! Anamın Atamın məni pediatr kimi görə bilmək arzularını gerçəkləşdirə bilməsəm də, övlada veriləcək ən dəyərli hədiyyə – əsl savada sahib olmaq arzuları uğrunda mübarizə apardığımı zənn edirəm. Oxey, düzdü, hərdən çox darıxıram burda təklikdən, amma həyatımdan 40 il alan narxozda keçirtdiyim savadsızlıq stressindənsə başımda az-çox biliyin olmasını tərcih etməyə davam edəcəm Kim nə qədər heyfislənib mənim 3 ili atıb gəlməyimə, çox gözəl anlayıram, amma bəzən, sadəcə olmur eyni tempdə davam etmək…

-Sizin Turanə 

P.S. Təhsil almaq üçün heç vaxt gec deyil. Cəmisi 1 ilim qalmışdı Narxozda, amma bilik sahibi olmadan diplom yiyəsi olmağın nə faydası? Sizə xeyri dəyməyən, heç nə mənimsəmədiyiniz, yararlana bilmədiyiniz, sadəcə adı üstündə olan təhsil ocağını önəmsəməyə dəyib-dəymədiyini təkrar düşünməyə dəyər. “İl itirmək” qorxusu sizi ya savadsızlığa sürükləyəcək ya da sonradan peşmançılığa…

Amsterdam, Hollandiya

Ərazisinin dörddə birindən çox hissəsi dəniz səviyyəsindən aşağı olan Hollandiyanın Amsterdam şəhərinədir səfərimiz. Amsterdam təkcə Avropada deyil, eləcə dünyada ən gözəl, ən təmiz və ən gəzməli-görməli şəhərlərdəndir! Mütləq pulunuzu yığıb bir dəfə də olsa bu şəhərə səyahət edin.

• Hollandiyanın torpağı bataqlıq və gillərdən ibarət olduğu üçün burda demək olar ki, tülpanlardan başqa heç nə bitmir. Hətta evlər belə taxta dirəklər üzərində tikilir ki, bataqlığa məruz qalmasın. Tülpanlar demişkən, Amsterdama səfər etsəniz, Keukenhof Bağlarına getməyi unutmayın. Keukenhof Bağları Avropada birinci, dünyada isə, ikinci ən böyük tülpan bağı sayılır (Dubay Möcüzə Bağları birincidir).
• Amsterdamda əhalidən çox velosiped var. Şəhərin 700 min sakini olduğu halda, 1 milyondan da çox velosipəd var bu şəhərdə. Küçələr və körpülər ensiz, maşınsaxlama məntəqələri çox baha olduğuna görə Amsterdamın əhalisi velosipedlə səfər etməyi tərcih edir.
• Amsterdam aeroportu dünyada yeganə aeroportdur ki, orada muzey var. Bundan əlavə Amsterdamda olarkən mütləq səyahət etməli muzeylər var ki, bura Van Gogh Museum, Anne Frank Haus, Sex Museum, Gassan Diamonds, Science Center NEMO və sair daxildir.
• Amsterdam dünyada ən diverse (rəngarəng deyək bu halda) şəhər sayılır, çünki burada 170-dən çox müxtəlif millətlərin sakinləri yaşayır.

Bu şəhərdən ən yadda qalan xatirələrim:

• Qırmızı işıqlar məhəlləsini gəzib, dolaşıb və axırda tən ortasında bir kilsə görmək idi. Qeyd edim ki, bu "məhəllədə" şəkil çəkmək qəti qadağandır. Yaxşı ki, telefonumun və fotoaparatımın batareykası bitmişdi, yoxsa məhəllənin şəklini çəkmək ürəyimdə qalacaqdı.
• Pasport yoxlanışı. Kiçik avro-turumuzdan Hollandiya yeganə ölkə idi ki, nə ölkəyə daxil olanda nə də ölkədən çıxanda heç kim bizim pasportumuzu yoxlamadı. Tanış-tunuş deyəndə ki, bu ölkədə hər şey qanunidir, mən onu istisnalarla qavrayırdım. Lakin, doğurdan da hər şey qanuni imiş Hollandiyada.
• LGBT. Hollandiya mavilərin ölkəsi sayılsa da, Amsterdamda bu quruma aid insanlara rastlaşdığımı xatırlamıram.
• Küçə kartoşkası. Mən belə adlandırıram bunu çünki çöldə bir butkada satılan kartoşdu. Normalda Anamın sözündən çıxmayıb küçə yeməyi yeməyən mən, acından qırıldığım üçün və gecə olduğundan kafelərin, restoranların iş vaxtının bitdiyi üçün küçədə ilk gördüyüm qida məhsuluna hücum çəkdim. Bəxtimdən də, sağlam olmasa belə, tövsiyə edəcəyim dərəcədə dadlı bir junk food idi. Amsterdamda olanda mütləq orda konus içində satılan qızardılmış kartoşkalardan alıb yeyin! Dadacağınız ən möhtəşəm kartoşlardan biri olacaq! Amsterdam Centraal qatar stansiyasına yaxın ərazilərdə yerləşir. 

Amsterdamın təyyarədən görünüşü

Amsterdamın təyyarədən görünüşü

Amsterdam Centraal - mərkəzi qatar stansiyasının önündə

Amsterdamda tipik küçələrdən biri

Hotel Di-Ann və suvenir mağazaları, Amsterdamın mərkəzində

I am sterdam - Amsterdama gedib və bu yazı ilə şəkil çəkdirməmisinizsə, demək siz nə qədər kiməsə öz səyahətiniz barədə
danışsanız da sizin əlinizdə sübut yoxdur ki, siz Amsterdamda olmusunuz :D

Homomonument ərazisi

Keukenhof Bağlarında gölkənarı park

Keukenhof Bağlarının kənarındakı müxtəlif rəngli tülpan tarlaları

Clogs - Hollandiyanın ən qədim ayaqqabılarındandır, taxtadan hazırlanır və hazırda turist aktrasyonlarındadır.

X-tra huge Clog

Amsterdamın hər künc-bucağında coffeeshop'lara rast gələ bilərsiniz. Ağlınız ciciş-miciş kofelərə getməsin,
bunların hamısına nəşə qatırlar.

Amsterdamı əks etdirən iki rumka :)

If you’re in Azerbaijan and/or an Azerbaijani

I am almost the worst observer of all time! If I’ve intended to live in a place for a long time (say a year or more), then I almost never care about the society around me, I just go with the flow and act like I’ve adapted (even if I haven’t). But if I’m visiting a place for a short period of time, I will notice all flaws and perfections, traditions and customs around me. Anyways, I’m back in my home country for 2 weeks for winter break, and my observations inspired and encouraged me to write this blog post. Just a tiny part of my experiences from the past year and a half, I guess (it might have been my whole lifetime, I just hadn’t noticed until now) 

If you’re in Azerbaijan, and are tired and laying down to rest for a bit, no matter how hot the weather is, or how much warmth you’re embraced in, if the elderly say it’s cold and you need to be buried under piles and piles of blankets, you have no choice but to suffer under a weight that’s even heavier than you just to satisfy them.

If you’re in Azerbaijan, you must, and I mean MUST drill your digestive system to accept at least 2 starters, 3 main dishes, a batch of dessert and consume at least 5 cups of tea during one meal course, be it lunch or be it dinner. As if this wasn’t enough, you will hear “Eat more; take more; I said eat. You practically didn’t eat anything. You’ll starve all day, eat!” at least 23 times. Yes, 23. I have counted at several guestings!

If you’re in Azerbaijan, don’t even dare to shower and head out with wet hair! You should actually clear your mind of all similar thoughts! Even if it’s 107.6°F (42°C) outside. You might catch meningitis or somehow get STDs by going out with a wet head on an egg-boiling hot weather! I have never seen anything more logical than being diagnosed with STD through air and being blamed for it by going out with a wet head. (P.S. I don’t ever remember wearing a hat after showering and going out in the coldest weather of Iowa which would go down to lower than -10°C, if I’m not mistaken. Yes, I did have icicles hanging down my hair, but it never affected my health in a negative way.)

If you’re an Azerbaijani and are visiting your (usually massive) family in one of the regions of Azerbaijan, you will be up-to-date of all the recent (and of course, old) gossip going around in town or the whole of Azerbaijan in just 3 cups of tea. Usually, these 3 cups of tea can take up to 3-4 hours to drink. But who cares, you’ll never be bored with the elderly kicking it up with their “stories”, if you know what I mean.

If you’re in Azerbaijan and are visiting somebody you haven’t seen in a long while, or are with your parents while they’re visiting someone, be aware – you will be HOGGED in chunks of saliva! They don’t care if you know them or not, as long as you’re with someone they know or if they know who you are as an individual, you have no choice but to be licked all over your cheeks like a cow. They call this greeting kissing. Believe me, cheeks are ok. I have recently been through a much worse experience and I feel no shame in sharing it with the rest of the world – my grandparents’ neighbors saw my mom and thought it would be nice to drop by and say hi. Unfortunately, I was with my mom at that point. Not only did their neighbor kiss, erm I mean, bury my face in a bucket of saliva, but she hogged my face and thought it would be nice to kiss my lips too. Believe me, it doesn’t feel good to be kissed on the lips by a 70 year old woman who smells like onions and eggplant. Pray this never happens again!

If you’re an Azerbaijani girl that’s at least at the age of 20, then you are either: 

1)    trying to find a way to escape all the marriage convos showering down on you (I guess now you understand why I’ve hung on to Newcastle so hard)

or

2)    waiting for some loser to come knocking on your door and take you off your parents’ hands (I guess you’re really sick of your family, sad.. very sad). This, in one way, could be considered a way of escape too, I guess. But not the best route; girls, please have pride and honor, make me proud, every single one of you represent our gender!

If you are a foreigner and have lived in Azerbaijan for a certain period of time or are an observant Azerbaijani, don’t be shy to share your experiences with me/us! I would be more than glad to share it on my blog! 

Lots of love,

Turana 

P.S. From Mike Raybourne's personal experience: 

two off the top of my head:

This first can be annoying or complimentary depending on who I’m talkin to. Whenever I meet someone for the first time they instantly assume Im Russian and start talking to me in that language. When that doesnt work…. they switch to Turkish  I’ve had people insist Im Turkish even after I tell them I’m from the States.

The second is way worse, its the ‘open windows / wind = illness’ idea. Countless times I would be stuck on a sweaty marshrutka un able to open the window cause of the wind. Eventually I got good at grabbing a window seat, but even then the person behind me would push it closed. I started sticking my elbow out the window to stop this…. and people just closed the window on my arm :/

Sometimes, you have to fight a battle more than once to win it!

Ok. Deməli belə. Çox dəxlisiz başlıq altında çox dəxlisiz post təqdim edirəm sizlərə. Nyukastldan ilk blog postumdu, bu arada. Və bunu Belgian Chocolate Cheescake yeyərək yazıram. Bəli, boğazımda qalsın zad. Sizin təkrarlamağınıza da ehtiyac duyulmayır. Adətən bloga ürəyim daralanda yazıram. Elə bu da təxminən o məqsədlədi. Bu aralar çox homesick olmuşam. Allaha şükür bütün işlərim qaydasındadı, istədiyim hər şeyi əldə edirəm vaxtında, hətta istədiyim hər şeyi eləməyə də vaxtım çatır. Amma boşluq var kimi gəlir mənə. Bilmirəm xingəl eşqinə düşmüşəm deyədi yoxsa motivasiyanı velcroma cəlb edə bilmirəm deyədi, ya da ümumiyyətlə hər nədi heç özüm də çözə bilmirəm. Yəni belə duzsuz məzəsiz bir əhvalat.

Bura gələcəyim bəlli olandan çox adam mənə müraciət edib ki, “Here to There” videosunun ikinci hissəsini çəkdirim. Açığı, fikrim var. Amma niyə çəkdirim deyə özümü çox sorğulamışam (elə bil cənnət və cəhənnəmə düşəcəyimi müəyyənləşdirməyə çalışıram ya nəsə). Eniveyz. Sözüm ondadır ki, mən bura gələcəyimi bilmirdim. Heç universitetə qəbul olmaq ağlımın ucundan belə keçmirdi. Yəni, mən universitetlərdən kəsiləcəyimi və axıra qədər azərbaycanda qalacağımı güman edirdim ta bir miracle baş verənə qədər. Hərçənd miracle-lara inanmayıram, hər şeyin baş vermə səbəbi var. Belə də ki, can sağlığı xoşbaxlıx.

Nəysə ki, yanvarın 12si 2013-cü il, soyuq bir qış günündə, boş bekarcasına oturub Maliyyə fənnindən imtahana hazırlaşarkən beynimə doldu ki, ingiltərə univeristetlərinə sənəd verim. Ondan bir neçə ay əvvəl isə o müqəddəs IELTS imtahanına görə qeydiyyatdan keçib bəxtimi sınamaq qərarına gəlmişdim. O qeydiyyat elə qeydiyyatda qaldı, huuşsuzluğumdan imtahan verəcəyim ancaq emailə vaxt və yerin haqqında bildiriş gələndə ağlıma gəldi. O vaxtı sözün həqiqi mənasında daha məsuliyyətli şəxs idim. Özümə şəxs deyə müraciət edirəm, bax belə əccəb eləyirəm. Long story short, bu prosedurların hamısını vaxt keçsin deyə eləmişəm. Yoxsa işim gücüm tökülməmişdi mənim. Yəni nə IELTS imtahanına hazırlaşmışam, nə universitetə sənəd verəndə işlərimə ciddi yanaşmışam, nə də scholarship axtaranda çox ümid bəsləmişəm. Özümçün həyatımı yaşıyırdım, “ip harda qırılar, qırılar da ala” deyib günlərimi yola verirdim. Düzdür, bu qədər iş-üşdən keçməyimə baxmayaraq, bütün əziyyəti təkbaşına çəkməyimə baxmayaraq (bəli, bəzi 2-3 nəfərin mozqisin çürütmüşdüm, anam atam başda olmaqla!) camaatın deməyəcəyim boyda qismi hələ də o qırışları ütülənib açılmış beyinləri ilə “Turanənin bəxti gətirib də, bu il seçki ili olduğuna görə UNİVERSİTETƏ qəbul olub” düşünməyə davam edir. İngiltərənin gözləri aydın ki, bu il seçki ili olub. Sora?? Söhbət lap dövlətin ayırdığı təqaüd ətrafında fırlansın, hər halda 700-800 nəfər seçki ilinə görə seçilməyib. Və hər halda 15 dəqiqəlik əzablı intervyunun aftermath-ini siz çəkməmisiz. Odur ki, mühakimələrinizi özünüzə saxlayın zəhmət olsa da olmasa da. Belə. Nəysə, bu prosedurların qalanı növbəti lomkaçılıqdan törəyən blog postuma qalsın.

Sözümün canı ondadır ki, xingəl istəyirəm.

Sizin Turanə 

Ümidini İtirmə!

Bu postu yazmağa məni nə vadar etdi, bilmirəm. Bəlkə də, son vaxtlar tez-tez sıxıntıya düşüb çıxış yolu tapmağımda və ya tapa bilməyimdədir səbəb. Bu tədris ili başlayandan fikirləşirdim ki, hər şey II kursda olduğu kimi gedəcək. Birinci semestr şellənmək, üzügülər olmaq, hər kəslə dostyana yola getmək sonra isə ikinci semestr birinci semestrin tam əksini yaşamaq. Lakin, çox sevindim ki, bu ehtimalımda yanıldım. İlk öncə bu tədris ilində mən ilk dəfə sessiyada biliyimi qarşıma qoyub çalışdım, imtahanlarımı gözəl qiymətlərlə başa vurub bitirdim. Daha sonra heç gözləmədiyim və hətta əlimi tamamilə üzdüyüm anda – Fevralın 12-si iş təklifi aldım. Tam ürəyimcə olan bir karyera olmasa da, vaxt keçdikcə gördüyüm işlərə öyrəşib onları sevməyə başladım. Bunlardan da daha gözəli odur ki, bu semestr başım dincdi. İndiyə qədər həmişə səhv insanlar çıxıb qarşıma, hər zaman səhv insanlarla dostluq etmişəm, ömür billah səhv insanlara güvənmişəm. Hələ onlara insan dediyimə görə və onları adam yerinə qoyduğuma görə özümdən üzr istəyirəm. Amma bu il hələ etdiyim heç nəyə görə peşmançılıq çəkməmişəm. Düzdür müəyyən tulalarla, it-qurdlarla rastlaşmaq alnıma yazılsa da, onların həyatımda olmamağı mənə kifayətdir! ^_^ İnsanları (!) bağışlamaq lazımdır, sırf öz başın dinc olsun deyə. Və heç vaxt düzgün insanlarla rastlaşacağına ümidini itirməmək lazımdır. Eləcə də məqsədlərinə çatmaqda da. Walt Disney’nin xoşuma gələn çox gözəl bir sözü var: “Əgər onun xəyalını qura bilirsənsə, mütləq onun özünü də gerçəkləşdirə bilərsən!” Bu mənim məqsədlərimə doğru addımlamağım üçün böyük motivasiyadı. İndiyənə qədər çox az məqsədlərim natamam qalıb  Baxmayaraq ki, Azərbaycanda qız uşaqlarına oğlanlar qədər şərait yaradılmır öz istəklərini gerçəkləşdirmək üçün, yenə də nəyisə əldə etmək olar burda. İnsan qarşısında yeganə maneə onun həmin məqsədə çata bilməməyini düşünməsidir! Odur ki, başınızı dik tutun və geriyə baxmadan irəliyə doğru addımlayın.

Sizin Turanə